Je schoolbestuur is verantwoordelijk voor het toelaten van reclame of sponsoring. Zij kunnen op de vingers worden getikt als de school, en dus ook de leerlingenraad, zich niet aan de wet houdt. Wat mag volgens de wet en wat niet?

Mag niet

Pure reclame maken mag nooit. Bij reclame is de boodschap: koop dit merk. Je mag dus geen reclame maken voor Pepsi op schoolboeken, een banner van Proximus ophangen tijdens de opendeurdag of de middagcompetitie tot Jupiler-league omdopen.

Mag wel

Sponsoring mag wel. Bij sponsoring is de boodschap: dit merk heeft ons geholpen bij onze activiteit. Dat betekent dat je de naam van een winkel, bedrijf of organisatie mag vermelden omdat ze je gesteund hebben bij een activiteit. Die steun kan een gift zijn of materiaal voor een activiteit. Enkele voorbeelden:

• Je maakt een krantje met de leerlingenraad. In ruil voor het drukwerk plaats je een advertentie van de plaatselijke drukker in de krant.
• Je sluit voor de filmmarathon een deal met de bakker, de kruidenier en de broodjeszaak. Zij leveren tegen een prijsje belegde broodjes, frisdrank en ontbijtkoeken. Voor of na elke film projecteer je een dankwoordje voor die plaatselijke handelaars.

Daarnaast houdt de school ook rekening met haar ‘pedagogische visie’. Zo kan ze het als haar opvoedende taak beschouwen om gezonde dingen te promoten. In dat geval zal de directeur tijdens de speelplaatshappening van de leerlingenraad niet graag driehonderd ballonnen van McDonald’s de lucht in zien gaan. Je bekijkt dus best in samenspraak met de directie of schoolraad wat wel en niet kan.